இப்லீஸ் மிஷின் தெரியுமா...?

இப்லீஸ் மிஷின் தெரியுமா...?

ஒரு நாள் அரபி தட்டச்சு பழக வேண்டும் என்று ஒருவர் நம்மிடம் வந்தார்.  இவ்வாறு வருபவர்கள், “தங்களது இன்ஸ்டிடியூட்டில் என்னென்ன பயிற்சிகள் அளிக்கிறீர்கள்? பயிற்சிக் காலம் எவ்வளவு? கட்டணங்கள் எப்படி?” என்று கேட்பது வழக்கம்.  அவ்வாறே அந்த நபரும் கேட்டார். 

“எங்களது இன்ஸ்டிடியூட்டில் அரபி மொழி கற்றுத் தருகிறோம். அரபி டைப்ரைட்டிங், அரபி கம்ப்யூட்டர் பயிற்கள், அரபியில் கடிதம் எழுதுதல் போன்ற பயிற்சிகளைக் கற்றுத்தருகிறோம்”, என்று கூறி அப்பயிற்சிகளின் காலங்கள், கட்டணங்கள் முதலியவற்றையும் தெரிவித்தேன்.   அவற்றைக் கேட்டுக் கொண்ட அநத் நபர், இன்ஸ்டிடியூட்டில் பயிற்சி அளிக்கப்படும் அறையையும், அங்கு இருந்த பொருள்களையும் ஒவ்வொன்றாக நோட்டமிட்டார்.  அரபி டைப்ரைட்டிங் மிஷின்களுடன், அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த ஆங்கில டைப்ரைட்டிங் மிஷின் மீது அவர் பார்வை பட்டது. 

அதனைப் பார்த்தவாறே நம்மிடம் ஒரு புதுமையான கேள்வியைக் கேட்டார்.

“என்ன மௌலானா? இப்லீஸ் மிஷினிலும் தாங்கள் பயிற்சி அளிக்கிறீர்களா?”

அந்தக் கேள்வி புதிதாக இருந்தாலும், அதன் பின் ஓர் அறியாமை இருக்கின்றது என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்தியது.  உடனே, நான் அவரிடம், “இப்லீஸ் மிஷினா? ஏன் அவ்வாறு சொல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டேன்.  “பின் என்ன மௌலானா? இங்கிலீஷ்காரன் கண்டுபிடித்த மிஷின்தானே இது... அதை, அவ்வாறு கூறாமல் வேறு எப்படிக் கூறுவது” என்றார்.  அவரிடம், “நீங்கள் அரபி டைப்ரைட்டிங் கற்றுக் கொள்வதற்காக வந்திருக்கிறீர்கள் தானே?” என்று கேட்டேன்.  “ஆம், அதிலென்ன சந்தேகம்?” என்றார்.  “அப்படியா? உங்களது அரபி டைப்ரைட்டிங் மிஷினையும் இங்கிலீஷ்காரன் தான் கட்ணடுபிடித்தான்” என்று நாம் கூறியவுடன் அவருக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுவிட்டது.  “இல்லை மௌலானா. அப்படி இருக்காது. இருக்கவே இருக்காது”, என்றார்.

நாம் அவரை அழைத்துக் கொண்டு போய், அரபி மிஷினில் ஒரு பகுதியைக் காட்டினேன். “அதில் என்ன இருக்கிறது என்று படியுங்கள்” என்றோம்.  அவர், “Made in Sweden”  என்று இருக்கிறது.  என்றார்.  நாம் அவரிடம் திருப்பிக் கேட்டோம், “அப்படி என்றால் உங்கள் அரபி டைப்ரைட்டிங் மிஷினையும் இப்லீஸ்தான் கண்டு பிடித்துள்ளான்”, என்றோம்.  அவர் ஒன்றும் கூறவில்லை. அவரிடம் நான் அறிந்த ஒரு விளக்கத்தைக் கூறினேன்.

“மௌலானா, உங்களுக்கு இருக்கின்ற இந்தச் சந்தேகம் எனக்கும் இருந்தது.  மௌலானா அப்துல் ஃபத்தாஹ் பாகவி ஜுஹூரி (அதிரை) அவர்களைத் தங்களுக்குத் தெரிந்திருக்குமே?” என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன். அவர், “ஆம், அவர்களை நன்றாக எனக்குத் தெரியும். தற்போது அவர்கள் இல்லை”, என்றார்.  அவரிடம், “ஒரு முறை மௌலானா அப்துல் ஃபத்தாஹ் ஜுஹூரி அவர்கள் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்திருந்த பொழுது அவர்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டேன்.  “மௌலானா, கருவிகளைப் பொறுத்த வரை எது ஹலால்? எது ஹராம்? என்று எப்படித் தெரிந்து கொள்வது? என்று கேட்டேன்.  அதற்கு அவர்கள், குல்லு ஆலத்தின் முபாஹுன் இஃதா உஸ்துஃமில லில் ஃகைரி – அதாவது நன்மையான காரியத்திற்குப் பயன்படக்கூடிய ஒவ்வொரு கருவியும் ஆகுமானது தான்.  இதுவே மார்க்கத்தின் விதி”, என்று பதிலளித்தார்கள்.  நான் “இதற்கு தலீல் – ஆதாரம் என்ன?” என்று கேட்டேன்.  அவர்கள், “நான் தான் இதற்குத் தலீல். ஒவ்வொரு ஆலிமும் ஒரு தலீல் தான்”, என்று பதில் கூறினார்கள்” – என்று நான் அவரிடம் கூறி விட்டு அவர் முகத்தைப் பார்த்தேன்.  அவர் முகத்தில் ஒரு தெளிவு இருந்தது.  அவர் கூறினார், “இப்போது நான் புரிந்து கொண்டேன்”.

அத்துடன் நான் நின்று விடவில்லை. “அல்லாஹ் ஆதம் (அலை) அவர்களுக்கு அஸ்மாக்கள் – பெயர்கள் – அதாவது அறிவுகள் அனைத்தையும் கற்றுத் தந்ததாக – வஅல்லம ஆதமல் அஸ்மாஅ குல்லஹா – (அல்குர்ஆன்-2:31) மேலும், ஆதமுக்குப் பெயர்கள் அனைத்தையும் கற்றுக் கொடுத்தான், என அவனது வேதத்தில் கூறியுள்ளான்.  எனவே, மக்களுக்கு நன்முறையில் பயன் அளிக்கக் கூடிய இல்முகள் அனைத்தும் ஹலால்தான். அவை தீய விளைவை உண்டு பண்ணும் எனில் அவை தவிர்க்கப் பட வேண்டியவையே”, என்று கூறினேன். 

“ஆம், அது சரிதான்” என்று கூறிய அந்த நபர் ஒரு புதிய அறிவைக் கற்றுக் கொண்ட தெம்பில் புறப்பட்டார்.

அஃப்ளலுல் உலமா

அ. அஹ்மது ஆரிஃப்,  எம்.காம். எம்.ஃபில்.,

இயக்குநர், அரபிக் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் காமர்ஸ்,

255, சிந்து தெரு, ஷேக் அப்துல்லாஹ் நகர்,

ஆழ்வார்திருநகர், சென்னை – 600087

(இக்கட்டுரை அல் இஸ்லாம், ஜனவரி, 1998 மாத இதழில் வெளிவந்தது)